Name one thing you've learned this year:
Ang sagot ko marami...kaya heto at ididikta na naman ng utak ko ang walang kasing habang listahan ng mga natutunan o marahil, naramdaman, o posible ring naipukol sa akin ng tadhana. (slow clap) ...sapok...sapul...sampal...sasagot na nga!
1. Ito na marahil ang pinakasariwang natutunan ko o marahil palagi kong ginagawa subalit kailangan ko lang masabi kasi...sa totoo lang naapektuhan ako nang bahagya nung una..puro kasi akala..anong malay ko na mag-iinarte lang kaming dalawa at bandang huli, maiisip kong mas maiging maging ganon na lamang ang isipin niya kaysa ipaliwanag ko pa ang sarili ko...parati naman akong ganon, wag nang pilitin ang ayaw magpapilit. Kung kaya ito ang una:
Wag pilitin ang isang tao bagama't nasabi mo na ang gusto mong sabihin pero sadyang nagdadrama pa rin sa buhay na para bang hindi na kayo pwedeng maging magkaibigan. "Kamote, sinaksak ba kita ha, at nagpapanggap ka pang manhid kuno....woooooh! LOSER...hahaha!"
2. Mamumuhay na naman ako ng mag-isa. Mark: Nov. 28, 2009. At siguradong kaya ko ito. Basahin ang paksang Braveheart sa blog na ito. Kulang pa rin sa gamit. Gayunpaman, kuntento na rin ako sa kung ano ang posibilidad at realidad dahil doon lamang ako pwedeng magpanimula. Ang tunay na pakikibaka ay hindi sa giyera, ito'y pagkatapos. Hay koneksyon!
3. Sobrang mag-aaral na talaga ako Ma, I promise...ng French, ng Hip-hop, ng basic programming, ng surfing, ng HR stuff, ay ok...ng MA pala sa Psych...labyu. Oo, aking mga kapwa! Itutuloy ko na ang laging nauudlot na mga pangarap. Ang kaso, gusto ko rin ng Business Admin, o kaya ng Econ...hay basta itutuloy ko na po...dahil gusto ko rin magturo (ano ba!).
4. Hindi pa ako magkakakotse next year...sa 2011 pa..ayos lang darating ako dyan, I'm so sure! Ang susi ay sa bahay at ang pondo ay sa Web.
5. Na maldita pa rin ako, pero sweet..yun eh kung makikilala mo ako nang husto.
6. Hindi pa rin ako pihikan sa pagkain pero pumapayat ako.
7. Na napapabayaan ko na ang buhok ko. Plano ko itong ipagupit nang sobrang iksi at tiyagaing plantsahin araw-araw para maging diretso.
8. Past is past. Hindi ba't nakakasawang balikan parati ang kahapon na para bang ito na lang ang pumipigil sa'yo para gawin o sabihin ang mga bagay-bagay? Ang sabi mo nga Pa, hindi naman kailangan mamuhay sa nakaraan. Tanawin mo lang para malaman mo kung ito ba talaga iyong nais mong kinatatayuan ngayon.
9. Na in-love ako...totoo nga..kaso nawala hahaha!
10. Kailangan mong kamustahin ang mga kaibigan mo. Hindi dahil break na kayo ng mahal mo kaya pinapansin mo na sila ulit, pero dahil baka hindi ka na 'aware' na iyong isa ay may asawa na, o iyong isa ay magkaka-anak na. Bigla mo na lang tuloy mararamdaman, gusto mo na rin ng baby pero hindi asawa.
Hindi pa tapos ang taon kung kaya't marami pang pagkakataon para habaan ang listahan...marahil 'up to 50?'
Palabas ako ng opisina nang maamoy ko na naman ang pamilyar na pabango. Sa totoo lang naiinis ako. Gusto kong pigilan ang aking paghinga hanggang makaabot ng 'elevator.' Ironic dahil ang 'marketing' non ay para bang makapagbibigay katotohanan pero nakapagtataka: Bakit nga kaya ang hirap diretsuhin ang gusto mong sabihin at paikot-ikot na lang hanggang sa makapagsinungaling ka na....hay, magkakape na lang ako!
...sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis. Pag-usapan natin ang.....
Thursday, November 19, 2009
Friday, November 13, 2009
Babymaker
Sumaglit ang memorya ko kay Benjie. Nakilala ko siya nung nag-aaral ako ng drums. Ito iyong mga panahong pinagpapantasyahan ko ang 'teacher' ko na sayang lang kasi may asawa na..tapos anak (kamote!) Si Benjie ay teacher naman ng guitar at tuwing rehearsals, siya ang ka-jam ko habang inoobserbahan ako ng teacher kong rockstar (haaaay!) at binibilang ang mali ko sa bawat nota.
Pinangalanan ko siyang Babymaker. Paano ba naman, napakarami niyang panganay. Minsan nga, naitanong ko kung plano niyang magtayo ng 'sperm bank.' Hindi pa yata siya aware dun. Sa loob ng 2 buwan naging maayos naman ang samahan namin kahit na pahapyaw kung magpahiwatig ng saloobin. Mabuti na lamang at manhid pa ko non. Ang tanging naisip ko lamang ay ang kawalan ng 'sensibility' niya at mga tulad niya na gumawa ng bata ng parang wala lang. Nag-umpisa ang samahan namin sa isang gig at nagtapos din sa isang gig. Para bang isang awit na hindi tugma ang pagkakalapat ng nota kung kaya't hindi ko nasabayan ito at nasira na lamang ang plaka dahil paulit-ulit lang ang parte ng kantang hindi makausad sa koryo. Ilang samahan din ang laging ganito ang naging takbo sa tuwing may makikilala ako....nauumpisahan, nauudlot, nawawala, nasisira..laging walang maayos na katapusan. Sa maniwala man kayo o hindi, isa pa lang ang naging makabuluhan sa akin. Sa kasawiang palad, nauwi din sa wala..na parang meron (naman!)
Tapos sumaglit sa isip ko si Shella. Naalala kong nabanggit niya ilang taon na rin ang lumipas, na ang nais niya lamang ay magkaroon ng baby pero walang asawa. Sa edad na 17, hindi naging normal na ideya sa akin iyon. Kung iisipin, 1:3 ang 'ratio' ng populasyon ng lalake sa babae kaya maaaring may 'logic' ang kagustuhan niyang hindi na mag-asawa. Ngunit hindi naging praktikal ang ideya ng pagtataguyod ng isang bata nang mag-isa. Isa pa, malungkot iyon para sa akin. Sa madaling sabi, hindi naging mabenta sa akin ang sinabi niya dahil pangarap ko pa rin ng mga panahong iyon na magkaroon ng sariling pamilya. Pamilyang naaayon sa depinisyon ng "social norm."
Ilang taon ang lumipas para sa akin. Hindi ko na matanto kung sa bawat taong nakilala ko ay may natutunan ako sa buhay kasi maaring wala naman at hindi naman kailangan dapat ganon ang takbo ng pag-iisip ko. Pero inuudyukan ako ng aking nararamdaman...pakiramdam ko gusto ko ring magkaroon ng anak...na hindi kasama ang asawa. Habang naglalaro sa imahinasyon ko ang itsura ko, lalo akong natutuwa sa ideya na may inaalagaan akong bata at pinagmamasdan habang natutulog o kahit habang naglalaro. Natutuwa ako sa pakiramdam ng isang sanggol na nakasandal sayo habang hinehele mo sa pagtulog. Kaiga-igaya ang amoy nila..ang sarap panggigilan. Sa pagkakataong iyon, hindi mo na kailangan ng paliwanag kung bakit nawawala na lang ang pagod mo.
Kung bakit walang asawa? Wala lang. Pwede namang hindi magkaroon ng dahilan dito hindi ba. Pero sige, bahagya kong sasagutin. Una sa lahat, mahirap ang makisama. Sa ngayon ayokong gawing dahilan ang pagkakaroon ng anak upang mabuo ang isang pamilya. Pangalawa, pamilya pa rin namang maituturing ang ganong kalagayan dahil kung hindi, eh ano? Manghuhusga na lamang tayo ganon. Pangatlo, sa tingin ko wala pa akong makikilalang lalake na gusto na rin magkaroon ng baby..literal at retorikal na depinisyon ito!
Tinatamad na ko.
...sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis. Pag-usapan natin ang.......
Pinangalanan ko siyang Babymaker. Paano ba naman, napakarami niyang panganay. Minsan nga, naitanong ko kung plano niyang magtayo ng 'sperm bank.' Hindi pa yata siya aware dun. Sa loob ng 2 buwan naging maayos naman ang samahan namin kahit na pahapyaw kung magpahiwatig ng saloobin. Mabuti na lamang at manhid pa ko non. Ang tanging naisip ko lamang ay ang kawalan ng 'sensibility' niya at mga tulad niya na gumawa ng bata ng parang wala lang. Nag-umpisa ang samahan namin sa isang gig at nagtapos din sa isang gig. Para bang isang awit na hindi tugma ang pagkakalapat ng nota kung kaya't hindi ko nasabayan ito at nasira na lamang ang plaka dahil paulit-ulit lang ang parte ng kantang hindi makausad sa koryo. Ilang samahan din ang laging ganito ang naging takbo sa tuwing may makikilala ako....nauumpisahan, nauudlot, nawawala, nasisira..laging walang maayos na katapusan. Sa maniwala man kayo o hindi, isa pa lang ang naging makabuluhan sa akin. Sa kasawiang palad, nauwi din sa wala..na parang meron (naman!)
Tapos sumaglit sa isip ko si Shella. Naalala kong nabanggit niya ilang taon na rin ang lumipas, na ang nais niya lamang ay magkaroon ng baby pero walang asawa. Sa edad na 17, hindi naging normal na ideya sa akin iyon. Kung iisipin, 1:3 ang 'ratio' ng populasyon ng lalake sa babae kaya maaaring may 'logic' ang kagustuhan niyang hindi na mag-asawa. Ngunit hindi naging praktikal ang ideya ng pagtataguyod ng isang bata nang mag-isa. Isa pa, malungkot iyon para sa akin. Sa madaling sabi, hindi naging mabenta sa akin ang sinabi niya dahil pangarap ko pa rin ng mga panahong iyon na magkaroon ng sariling pamilya. Pamilyang naaayon sa depinisyon ng "social norm."
Ilang taon ang lumipas para sa akin. Hindi ko na matanto kung sa bawat taong nakilala ko ay may natutunan ako sa buhay kasi maaring wala naman at hindi naman kailangan dapat ganon ang takbo ng pag-iisip ko. Pero inuudyukan ako ng aking nararamdaman...pakiramdam ko gusto ko ring magkaroon ng anak...na hindi kasama ang asawa. Habang naglalaro sa imahinasyon ko ang itsura ko, lalo akong natutuwa sa ideya na may inaalagaan akong bata at pinagmamasdan habang natutulog o kahit habang naglalaro. Natutuwa ako sa pakiramdam ng isang sanggol na nakasandal sayo habang hinehele mo sa pagtulog. Kaiga-igaya ang amoy nila..ang sarap panggigilan. Sa pagkakataong iyon, hindi mo na kailangan ng paliwanag kung bakit nawawala na lang ang pagod mo.
Kung bakit walang asawa? Wala lang. Pwede namang hindi magkaroon ng dahilan dito hindi ba. Pero sige, bahagya kong sasagutin. Una sa lahat, mahirap ang makisama. Sa ngayon ayokong gawing dahilan ang pagkakaroon ng anak upang mabuo ang isang pamilya. Pangalawa, pamilya pa rin namang maituturing ang ganong kalagayan dahil kung hindi, eh ano? Manghuhusga na lamang tayo ganon. Pangatlo, sa tingin ko wala pa akong makikilalang lalake na gusto na rin magkaroon ng baby..literal at retorikal na depinisyon ito!
Tinatamad na ko.
...sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis. Pag-usapan natin ang.......
Wednesday, November 11, 2009
Braveheart
Heto at nagpaplano na akong lumipat sa aking bagong tirahan. Hindi naman masalimuot ang aking pakiramdam dahil handa na ako at 'excited' na rin. Ngunit may bahid din ng lungkot ang aking paglipat. Sa totoo lang mami-miss ko ang aking 2 kasama sa bahay na simula pa lang ay naging tagapagtanggol ko at naging takbuhan sa mga araw na alak lang ang katapat ng isang linggong pagkamuhi sa mga katrabahong ubod nang kulit o mga kapitbahay na ubod nang diwara.
Kay Junie na aking pinsan (pero Tito talaga): Sa mga panahong hindi mo makalimutan ang ilang taong pag-ibig mo ay sandamakmak na pakete ng Marlboro ang inipon mo. Hindi mo lang alam na lagi kitang pinakikinggan sa pinto ng kwarto dahil baka nag-suicide ka na. Aba, magpinsan nga tayo! Lakas at tibay talaga ng loob. Kung sabagay ang ganda niya kasi. Kahit ako natitibo sa kanya. Kahit ang katahimikan lang ang nag-uugnay sa atin sa mga panahong darating kang malungkot, masaya, may bisita, nagmamadali o ano pa man iyon, isa lang masasabi ko: MAKALAT KAYO..at MAKALAT na TAYO hehehe. Alam kong magiging masinop ka na dahil sa bago mong housemate. Saludo ako sa sa'yo. Kahit hindi ka umuutang sakin at madalas na ang kinukulit mo ay iyong ako dapat pero hindi nga ako, sa tingin ko nagkakaintindihan na tayo dun. Inuman na lang tayo sa unit ko. Ikaw ang maghuhugas ng pinggan ha? Iyong banyo linisin mo rin nang maigi at wag kalimutan ibaba ang toilet seat cover pagkatapos umihi.
Para bang hindi ko maiwan ang gusaling iyon. Kahit pa 'anonymous' ang persona ko sa mga taong nakapaligid doon ay sadyang nakasanayan ko na rin ang lugar na iyon. Nakasanayan ko nang utusan si Val na bumili ng shampoo pag naubusan na ako kahit ilang hakbang lang naman ang layo ng tindahan sa kinatatayuan ko. Nakasanayan kong may taga-bili ng pagkain kapag hindi ako nakapagluto. Nakasanayan kong pumunta sa Market! Market! kahit araw-araw pa iyon...walang anumang boredom ang nadarama dahil parang nasa compound lang at nakapambahay lang ako kung pumunta dun.
Independent-Dependent at back to Independence ang drama ng buhay ko sa aking paglipat. Mahigit 2 taon din akong naging "baby" ng 2 tao dahil na rin marahil sa kasarian. Nasanay akong inaabangan sa pag-uwi, pinauupo sa sofa at hindi sa sahig, pinagbibigyan ang kamalditahan at tinatapatan ng electric fan noong wala pang aircon. Hindi ko na yata mabilang ang pagpaparaya ng 2 ito. Siyempre, kahit paano ay nasuklian ko rin naman ang mga paglalambing nila. Nakapagluto naman ako ng ulam para sa amin. Nakapag-grocery din naman ako ng mga pagkain na lahat ay paborito ko. Nagawa ko rin namang maglaba ng damit natin (di ba?).
Sa bandang huli, isisigaw ko pa rin naman ang litanya ni Mel Gibson na "FREEDOM!" habang dumaraan ang alaala ng 2 taong naging makabuluhan ang partisipasyon sa aking buhay. Palalayain ang aking nadarama ng isang banat ng itak..hudyat na hindi pa roon nagtatapos ang lahat pero dun na nagtatapos ang pagiging "baby" ko. Nakapagtataka lang. Hindi ba't mas madalas umiyak ang sanggol kaysa sa mga nakatatanda? Hindi ba't mas matindi ang pangangailangan at pangungulila ng mga inaalagaan kaysa sa nag-aalaga? Sa mga oras na ito ay iniisip ko na lamang na panandalian ito. Hindi bale masaya pa rin naman ako.
....sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....
Kay Junie na aking pinsan (pero Tito talaga): Sa mga panahong hindi mo makalimutan ang ilang taong pag-ibig mo ay sandamakmak na pakete ng Marlboro ang inipon mo. Hindi mo lang alam na lagi kitang pinakikinggan sa pinto ng kwarto dahil baka nag-suicide ka na. Aba, magpinsan nga tayo! Lakas at tibay talaga ng loob. Kung sabagay ang ganda niya kasi. Kahit ako natitibo sa kanya. Kahit ang katahimikan lang ang nag-uugnay sa atin sa mga panahong darating kang malungkot, masaya, may bisita, nagmamadali o ano pa man iyon, isa lang masasabi ko: MAKALAT KAYO..at MAKALAT na TAYO hehehe. Alam kong magiging masinop ka na dahil sa bago mong housemate. Saludo ako sa sa'yo. Kahit hindi ka umuutang sakin at madalas na ang kinukulit mo ay iyong ako dapat pero hindi nga ako, sa tingin ko nagkakaintindihan na tayo dun. Inuman na lang tayo sa unit ko. Ikaw ang maghuhugas ng pinggan ha? Iyong banyo linisin mo rin nang maigi at wag kalimutan ibaba ang toilet seat cover pagkatapos umihi.
Para bang hindi ko maiwan ang gusaling iyon. Kahit pa 'anonymous' ang persona ko sa mga taong nakapaligid doon ay sadyang nakasanayan ko na rin ang lugar na iyon. Nakasanayan ko nang utusan si Val na bumili ng shampoo pag naubusan na ako kahit ilang hakbang lang naman ang layo ng tindahan sa kinatatayuan ko. Nakasanayan kong may taga-bili ng pagkain kapag hindi ako nakapagluto. Nakasanayan kong pumunta sa Market! Market! kahit araw-araw pa iyon...walang anumang boredom ang nadarama dahil parang nasa compound lang at nakapambahay lang ako kung pumunta dun.
Independent-Dependent at back to Independence ang drama ng buhay ko sa aking paglipat. Mahigit 2 taon din akong naging "baby" ng 2 tao dahil na rin marahil sa kasarian. Nasanay akong inaabangan sa pag-uwi, pinauupo sa sofa at hindi sa sahig, pinagbibigyan ang kamalditahan at tinatapatan ng electric fan noong wala pang aircon. Hindi ko na yata mabilang ang pagpaparaya ng 2 ito. Siyempre, kahit paano ay nasuklian ko rin naman ang mga paglalambing nila. Nakapagluto naman ako ng ulam para sa amin. Nakapag-grocery din naman ako ng mga pagkain na lahat ay paborito ko. Nagawa ko rin namang maglaba ng damit natin (di ba?).
Sa bandang huli, isisigaw ko pa rin naman ang litanya ni Mel Gibson na "FREEDOM!" habang dumaraan ang alaala ng 2 taong naging makabuluhan ang partisipasyon sa aking buhay. Palalayain ang aking nadarama ng isang banat ng itak..hudyat na hindi pa roon nagtatapos ang lahat pero dun na nagtatapos ang pagiging "baby" ko. Nakapagtataka lang. Hindi ba't mas madalas umiyak ang sanggol kaysa sa mga nakatatanda? Hindi ba't mas matindi ang pangangailangan at pangungulila ng mga inaalagaan kaysa sa nag-aalaga? Sa mga oras na ito ay iniisip ko na lamang na panandalian ito. Hindi bale masaya pa rin naman ako.
....sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....
Tuesday, November 3, 2009
Monkey Business
Kuwentong Unggoy-ungguyan (Panawagan ng aking kaibigan)
Tuts: "Miss na kita." Ito'y araw-araw at walang kupas na itinetext ko sayo. Biruin mo, kahit na nakikita kita, hindi ko maisip kung bakit naiisip kita. Ang kaso, may naiisip din akong iba: ibang bagay, ibang sitwasyon, ibang panaginip, at ibang tao.
Unggoy: "Hehehehe..uuuuy miss niya ako. yahoooo" ____(Fill in the blanks)
Tuts: NR (No Response) _Iniisip ko kung naramdaman mo bang miss kita. Iniisip ko kung naniniwala ka ba kahit na alam mong magulo ako. Iniisip ko kung makikipaglaro na lang ba ako o seryoso ka pala. Iniisip kong umiwas dahil.....Iniisip kita.
Unggoy: "snob...suplada lang o" ____(Fill in the blanks)
Tuts: "Hindi naman...busy lang" Seryoso nga, busy ako. O kung minsan sadyang hindi talaga ako sumasagot pero hindi dahil ayaw kitang sagutin...iniisip nga kita e. Mas gusto ko lang sigurong kausapin mo ako.
Unggoy: "mis u my_____" ____(Fill in the blanks)
Bandang uwian na raw na eksena:
Unggoy: "Uwi na ako _____ko." ______(Fill in the blanks)_____
Tuts: "Ingat ka. I miss you." Kita mo. Miss na naman kita. Busy nga lang ako. Hindi ko masabing minsan nagseselos ako nang walang dahilan at lalo na...nang walang karapatan. Ayun nga, hindi ko masabi eh. Ayokong sabihin. Hindi ako sigurado kung tama ba o kung iyon na nga iyon.
Saloobin daw ni Tuts: Sana puwede bumalik sa dati. Iyong parati akong tumatawa kasi mababaw ang kaligayahan ko pag dating sa corny jokes mo (promise!). Iyong Tuts lang ang tawag mo sa akin kasi dun lang ako napapangiti habang naiinis. Iyong coffee moment na walang pakialam sa ibang tao kahit pag-usapan pa tayo. Iyong ngumingiti kapag napapadaan at tumititig lang habang papalabas. Iyong inuman lang habang kinukuwento ang kanya-kanyang mga hinagpis sa trabaho. Iyong sana hindi natuloy ang lakad natin kasi naging 'weird' ang lahat na parang natatakot akong aminin na naging masaya ako. Iyong sana pwede pang bawiin ang mga nasabi kasi mood swings iyon eh. Iyong KJ ako pag hindi ko miss ang kiss mo at sinungaling ako pag di ko gustong maulit. Iyong sobrang gigil lang sa hug, nakakagat ko tenga mo. Iyong hindi nakakapanibago ang silence dahil alam nating busy tayo kaya mamaya na lang magtetext. Iyong puro kalokohan sa buhay pero tanggap dahil pareho mag-isip...unpredictable. Iyong hindi mo alam kung nauuto na kita kasi kunwari hindi ko alam iyong kanta...at nakakatuwa kasi kasunod non may kuwento kang dala. Iyong cheese roll ba yun galing sa probinsya na sana wala nang lengua db?! Iyong hindi ko pa rin matanggap na wala na ang Speedzone sa The Fort. Iyong walang commitment pero pwede kang makasama (malabo na naman! hahaha)
Oo Unggoy! Iyon na iyon..ewan ko lang kung hindi pa kita makumbinsing maniwala sa akin. Peace na tayo ha...Miss na kita eh...Bumalik ka na...Sige na naman o. Sasampalin ba kita ulit para magising ka na? O gusto mo papakagat ko na rin tenga ko para partida tayo. Malayo naman iyon sa bituka kaya hindi ako iiyak. Pero iiyak ako pag di tayo bati...(sheesh childish!)
Tuts: "Miss na kita." Ito'y araw-araw at walang kupas na itinetext ko sayo. Biruin mo, kahit na nakikita kita, hindi ko maisip kung bakit naiisip kita. Ang kaso, may naiisip din akong iba: ibang bagay, ibang sitwasyon, ibang panaginip, at ibang tao.
Unggoy: "Hehehehe..uuuuy miss niya ako. yahoooo" ____(Fill in the blanks)
Tuts: NR (No Response) _Iniisip ko kung naramdaman mo bang miss kita. Iniisip ko kung naniniwala ka ba kahit na alam mong magulo ako. Iniisip ko kung makikipaglaro na lang ba ako o seryoso ka pala. Iniisip kong umiwas dahil.....Iniisip kita.
Unggoy: "snob...suplada lang o" ____(Fill in the blanks)
Tuts: "Hindi naman...busy lang" Seryoso nga, busy ako. O kung minsan sadyang hindi talaga ako sumasagot pero hindi dahil ayaw kitang sagutin...iniisip nga kita e. Mas gusto ko lang sigurong kausapin mo ako.
Unggoy: "mis u my_____" ____(Fill in the blanks)
Bandang uwian na raw na eksena:
Unggoy: "Uwi na ako _____ko." ______(Fill in the blanks)_____
Tuts: "Ingat ka. I miss you." Kita mo. Miss na naman kita. Busy nga lang ako. Hindi ko masabing minsan nagseselos ako nang walang dahilan at lalo na...nang walang karapatan. Ayun nga, hindi ko masabi eh. Ayokong sabihin. Hindi ako sigurado kung tama ba o kung iyon na nga iyon.
Unggoy: (pagkatapos tumawag) "Gudnyt ____ko. Sana mapanaginipan mko hehehe" (Fill-in the blanks) .
Tuts: "Gudnyt prince charming ko" Hindi ko gustong sabihin ito. Pa-tweetums ang style, nakakairita. Pero ganon lang talaga siguro ka-cheesy ang isang tao pag dating sa nararamdaman. Inaasar ko nga sarili ko kasi corny na ko. Iisip na lang na panibagong tawag.
Saloobin daw ni Tuts: Sana puwede bumalik sa dati. Iyong parati akong tumatawa kasi mababaw ang kaligayahan ko pag dating sa corny jokes mo (promise!). Iyong Tuts lang ang tawag mo sa akin kasi dun lang ako napapangiti habang naiinis. Iyong coffee moment na walang pakialam sa ibang tao kahit pag-usapan pa tayo. Iyong ngumingiti kapag napapadaan at tumititig lang habang papalabas. Iyong inuman lang habang kinukuwento ang kanya-kanyang mga hinagpis sa trabaho. Iyong sana hindi natuloy ang lakad natin kasi naging 'weird' ang lahat na parang natatakot akong aminin na naging masaya ako. Iyong sana pwede pang bawiin ang mga nasabi kasi mood swings iyon eh. Iyong KJ ako pag hindi ko miss ang kiss mo at sinungaling ako pag di ko gustong maulit. Iyong sobrang gigil lang sa hug, nakakagat ko tenga mo. Iyong hindi nakakapanibago ang silence dahil alam nating busy tayo kaya mamaya na lang magtetext. Iyong puro kalokohan sa buhay pero tanggap dahil pareho mag-isip...unpredictable. Iyong hindi mo alam kung nauuto na kita kasi kunwari hindi ko alam iyong kanta...at nakakatuwa kasi kasunod non may kuwento kang dala. Iyong cheese roll ba yun galing sa probinsya na sana wala nang lengua db?! Iyong hindi ko pa rin matanggap na wala na ang Speedzone sa The Fort. Iyong walang commitment pero pwede kang makasama (malabo na naman! hahaha)
Oo Unggoy! Iyon na iyon..ewan ko lang kung hindi pa kita makumbinsing maniwala sa akin. Peace na tayo ha...Miss na kita eh...Bumalik ka na...Sige na naman o. Sasampalin ba kita ulit para magising ka na? O gusto mo papakagat ko na rin tenga ko para partida tayo. Malayo naman iyon sa bituka kaya hindi ako iiyak. Pero iiyak ako pag di tayo bati...(sheesh childish!)
....sa susunod na paglalathala: Layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang sagot ni Unggoy!
Subscribe to:
Posts (Atom)