Kung oobserbahan mo, maaalibadbaran kang pakinggan ang pag-uusap ng 2 taong nagkukulitan pero pa-simpleng walang feelings. Bakit?
1. Kasi pwedeng insecure ka! Wala ka kasing kausap kaya magdusa ka na lang dyan kahit gaano ka cheesy ang marining mo.
2. Nagdaan ka na dyan kaya sanay ka na. Malapit ka na nga lang magsawa kaya naiinis kang pakinggan ito nang paulit-ulit.
3. Eh sobra-sobra naman kung magharutan si Eba at Adan, talagang namumuro na!
4. May isa pa, nakalimutan ko lang.
Mahirap talagang magtapat lalo na kung ang dami mong alam at nararamdaman. Sa sobrang dami kasi, hindi mo alam kung alin dun ang sasabihin, kelan sasabihin, paano sasabihin, saan mo sasabihin at higit sa lahat BAKIT mo nga ba sasabihin?! O eh bakit nga ba?
Hay wala pang Pebrero pero umuulan na naman ng pag-ibig at pagkabigo! Sa pagkakataong ito ay sadyang natutuwa ako sa 2 taong nakilala ko---Tama, si Ebang Kilig at si Adan Kirot (note: interchangeable surnames). Buhat ng kumain ng bunga sa Tree of Knowledge ay nagkaroon ng kamalayan at karunungan. Sapat at sobrang mga dahilan para makaisip ng kung anu-anong alibi para umiwas sa isa't-isa at sa namumuong pagtitinginan (ang cheesy!) Kung sabagay, parang isang poker game lang ito...hintayan kayo
12:50pm na sa dako ng mundo kung saan malapit nang maubos ang taho na gawa sa Pasig; kung saan mainit pa ang ulam sa karinderiya at sasamantalahin mo ang pagkakataon dahil bagong luto ito; kung saan maaalala mo ang nakaraan na pangyayari sa EDSA , kung saan 3 street signs ang masasalubong mo sa daan: Stop, Wait o Go; at kung saan sa loob ng 18 oras wala pa akong tulog.
Maglalakwatsa muna ako.
(pang-asar na kanta..disclaimer: hindi ko video ito)
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Saturday, August 29, 2009
Wednesday, August 26, 2009
Aanhin pa ang damo, Kung nahithit mo na 'to
Wala ako sa tamang ulirat. Malabo na yata ang pag-iisip ko dahil hindi ko alam kung ano ang gusto kong gawin. Ganun pa man, heto at sinusubukan kong sumulat.
Ang una kong problema ay bahay. Maka-ilang libong ads na yata sa internet at dyaryo ang siniyasat ko para makahanap ng malilipatan bago matapos ang susunod na buwan. Buhat nang magsarili ako, ito ang isa sa pinaka-ayaw kong gawin bukod sa kausapin at makipagtalastasan sa landlady ko tungkol sa kapit-bahay kong hindi pa nagbabayad ng renta. Nakakainis! Balak ko pa namang gayahin sila sa buwan na ito. Hindi bale na nga! Mahirap maghanap ng bahay na maayos, malinis, ubod nang mura at walang mga pakialamerang tsismosa...palagay ko wala talaga akong mahahanap, di ba?
Ang susunod kong problema ay pangarap. Pala-isip kasi ako. At dahil dyan ang salitang "daydream" ay pang night-shift din para sa akin. Marami akong gustong gawin sa buhay at lahat iyon, nais kong mangyari ngayon na. Kung hindi ba naman ako sobrang nagmamadali sa buhay! Madalas tuloy sabihin sa akin "Patience is a virtue, Melay" at syempre tatawa lang naman ako. Hindi ko kasi maintindihan kung ano ang virtue...pero kung itatanong mo sa akin ang pangarap, naku baka humaba nang husto ang blog ko, wala nang magbasa.
Pag-ibig o ang mas maigi sigurong salita ay relasyon, ay isa rin sa aking problema. Ngunit wala nga ako sa tamang ulirat kung kaya't humakbang tayo sa susunod.
PERA..oo pera ang pag-usapan natin. Para bang delubyo lang kung dumaan ito sa palad ko. Hanep sa bilis, pero nakakawasak talaga ng damdamin lalo na pag alam mong paubos na ito at hindi kaya ng pride mong humiram ng pera sa iba.
Tiyak kong napakaraming tao ang may problema sa pera. Kahit nga ang presidente ng bansa na gumastos ng milyun-milyon para sa isang salu-salo ay may malaking problema sa pera...sobrang galit eh! Tanong nga ng iba, bakit kaya hindi na lang gumawa ng sangkatutak na pera ang Bangko Sentral at ipamahagi ito sa mga mahihirap na tulad ko? Para lahat tayo kumain sa New York!
Dalawang ideya ang ibabahagi ko sainyo: Supply and Demand at layunin ko na maunawaan natin kahit konti ito. Heto na:
Madalas kong maamoy noon ang di pamilyar na uri ng halaman na animo'y barbeque lang kung makatawag-pansin. Ganito ang pakiramdam: Masarap pero bawal. Isipin niyo na lang na nasa magandang bahay aliwan kayo: May 2 Supply ng sosyalerang chicks na ubod ng kinis at ganda. In short, class A. May 1 lalaki na may sampung libo ang magde-Demand ng isang babae. Ang tawag dito sa ekonomiya ay deflationary gap. Bakit? kasi mas mataas ang Supply kaysa sa Demand. Ang epekto: Maaaring bumaba ang presyo ng isang babae at maaring lugi pa siya sa inabot niyang gastos sa pagpaparetoke..hehe. Kaya iyong sampung libo ng lalaki ay tumataas ang value. Hanggang sa maaring buy 1 take 1 na lang (ice cream?!) Ngayon, kung ang Demand naman ay mas mataas sa Supply, halimbawa, 5 lalaki ang may tag-sampung libo, ang tawag dito ay inflationary gap. Kung ganon, mas bumababa ang value ng sampung libo, dahilan upang magtaas ng presyo ang 2 chicks (nice!). Maaaring kiss na lang sa sakong ang pwede mong makuha kapalit ng pera mo. Bitin di ba?!---Samakatuwid, kung lahat ng tao ay bibigyan mo ng pera, kikita ang mga puta (paumanhin po). At pag kumita ang mga puta (paumanhin ulit), wala ka nang pera. Hay delubyo!
Biglang tumunog ang cellphone ko. Sumagi na tuloy sa isip ko na kailangan ko palang pumasok. EXCITED si Melay! Ayun at naglalakbay na naman ang diwa ko. Habang gumagayak ako ay nakatanggap ako ng mensahe sa cellphone. Sa tuwa ko ay dali-dali ko itong dinampot. Tadhana nga naman o, panalo:
"This is a reminder. Please pay your bills on or before August 31, 2009 to prevent incurring late fines. Thank you"
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Ang una kong problema ay bahay. Maka-ilang libong ads na yata sa internet at dyaryo ang siniyasat ko para makahanap ng malilipatan bago matapos ang susunod na buwan. Buhat nang magsarili ako, ito ang isa sa pinaka-ayaw kong gawin bukod sa kausapin at makipagtalastasan sa landlady ko tungkol sa kapit-bahay kong hindi pa nagbabayad ng renta. Nakakainis! Balak ko pa namang gayahin sila sa buwan na ito. Hindi bale na nga! Mahirap maghanap ng bahay na maayos, malinis, ubod nang mura at walang mga pakialamerang tsismosa...palagay ko wala talaga akong mahahanap, di ba?
Ang susunod kong problema ay pangarap. Pala-isip kasi ako. At dahil dyan ang salitang "daydream" ay pang night-shift din para sa akin. Marami akong gustong gawin sa buhay at lahat iyon, nais kong mangyari ngayon na. Kung hindi ba naman ako sobrang nagmamadali sa buhay! Madalas tuloy sabihin sa akin "Patience is a virtue, Melay" at syempre tatawa lang naman ako. Hindi ko kasi maintindihan kung ano ang virtue...pero kung itatanong mo sa akin ang pangarap, naku baka humaba nang husto ang blog ko, wala nang magbasa.
Pag-ibig o ang mas maigi sigurong salita ay relasyon, ay isa rin sa aking problema. Ngunit wala nga ako sa tamang ulirat kung kaya't humakbang tayo sa susunod.
PERA..oo pera ang pag-usapan natin. Para bang delubyo lang kung dumaan ito sa palad ko. Hanep sa bilis, pero nakakawasak talaga ng damdamin lalo na pag alam mong paubos na ito at hindi kaya ng pride mong humiram ng pera sa iba.
Tiyak kong napakaraming tao ang may problema sa pera. Kahit nga ang presidente ng bansa na gumastos ng milyun-milyon para sa isang salu-salo ay may malaking problema sa pera...sobrang galit eh! Tanong nga ng iba, bakit kaya hindi na lang gumawa ng sangkatutak na pera ang Bangko Sentral at ipamahagi ito sa mga mahihirap na tulad ko? Para lahat tayo kumain sa New York!
Dalawang ideya ang ibabahagi ko sainyo: Supply and Demand at layunin ko na maunawaan natin kahit konti ito. Heto na:
Madalas kong maamoy noon ang di pamilyar na uri ng halaman na animo'y barbeque lang kung makatawag-pansin. Ganito ang pakiramdam: Masarap pero bawal. Isipin niyo na lang na nasa magandang bahay aliwan kayo: May 2 Supply ng sosyalerang chicks na ubod ng kinis at ganda. In short, class A. May 1 lalaki na may sampung libo ang magde-Demand ng isang babae. Ang tawag dito sa ekonomiya ay deflationary gap. Bakit? kasi mas mataas ang Supply kaysa sa Demand. Ang epekto: Maaaring bumaba ang presyo ng isang babae at maaring lugi pa siya sa inabot niyang gastos sa pagpaparetoke..hehe. Kaya iyong sampung libo ng lalaki ay tumataas ang value. Hanggang sa maaring buy 1 take 1 na lang (ice cream?!) Ngayon, kung ang Demand naman ay mas mataas sa Supply, halimbawa, 5 lalaki ang may tag-sampung libo, ang tawag dito ay inflationary gap. Kung ganon, mas bumababa ang value ng sampung libo, dahilan upang magtaas ng presyo ang 2 chicks (nice!). Maaaring kiss na lang sa sakong ang pwede mong makuha kapalit ng pera mo. Bitin di ba?!---Samakatuwid, kung lahat ng tao ay bibigyan mo ng pera, kikita ang mga puta (paumanhin po). At pag kumita ang mga puta (paumanhin ulit), wala ka nang pera. Hay delubyo!
Biglang tumunog ang cellphone ko. Sumagi na tuloy sa isip ko na kailangan ko palang pumasok. EXCITED si Melay! Ayun at naglalakbay na naman ang diwa ko. Habang gumagayak ako ay nakatanggap ako ng mensahe sa cellphone. Sa tuwa ko ay dali-dali ko itong dinampot. Tadhana nga naman o, panalo:
"This is a reminder. Please pay your bills on or before August 31, 2009 to prevent incurring late fines. Thank you"
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Friday, August 21, 2009
Fallen Angel
Makulimlim sa labas nang umalis ako ng bahay. Parang nagbabadyang umulan. Pero dahil wala akong payong ay hindi ko na lang pinansin ang mga maiitim na ulap na nagkukumpulan sa dako pa roon. Mas importante para sa akin ang itago ang namumugtong mata ko dahil sa puyat at alak..hmmmm...kaya? Isa pa, may trabaho ako ngayon kaya kahit di ako mapalagay, sugod lang sa kung saan man dadalhin ng metro ng taxi ang isang daang pera ko.
Ang kauna-unahang liham
Ang kauna-unahang liham
Mahal,
Sa tingin ko ay sasang-ayon ka sa akin kapag sinabi ko sayong ito ang kauna-unahang sulat ko sa'yo. Naalala ko pang ang "paper roses" ay naging katotohanan sa isang pakete ng sigarilyo na noon ay madalas mong dala at mabilis mong inuubos ang laman.
Sa normal na sitwasyon at marahil dala na rin ng tamang edad, masasabi kong hindi na sumagi sa isip natin ang magsulatan dahil ang "penpal" ay para lamang sa mga naghahanap ng asawa. Ang ating paraan ay naiiba: text lang kung magbiruan at sa inuman lang ang pakikipagkaibigan. Dati, halos mag-apoy na ang telepono kung mag-usap tayo at pansin kong maya't maya ay labas nang labas ng kuwarto si Papa habang hindi malaman kung ikukunot ang noo niya o makikiusyoso sa atin. Naalala kong sinalo mo ako sa isang desisyon na kung pinili ko ay hindi ko sana maisusulat 'to sa umpisa pa lang.
Sa halos 5 taon ay masasabi kong naging maayos ang lahat. Sa sobrang ayos, ito ang naging dahilan ng kumplikasyon. Bagama't may mga bagay na hindi natin gustong intindihin, ito naman ay natutunan at matututunan nating tanggapin. Naisip kong mas magiging malinaw ang lahat balang araw. Samakatuwid, "kung tayo, tayo."
Ilalathala ko lamang ang mga bagay na ipagpapasalamat ko nang lubusan. Sa totoo lang 99% ng kahusayan, paglalambing, pagsunod, at pang-unawa ay galing sa'yo. Aray naman! Pero iyon ang totoo. Ngunit isa lang ang tiyak ko: Ito'y bunga ng aking personalidad at hindi dahil sa pananamantala. Naging daan tayo sa isa't isa para sa hindi mabilang na pagkakataon. Sa mga panahong ang pagkawala ng cellphones ko ay dahil sa aking katangahan, lagi kang may extra! Sa mga araw na ang "mood swings" ay laging konektado sa pagkababae, lagi kang may haplos na may salitang, "sorry na" kahit ang kaaway ko eh ang sales lady na laging "wala na po" ang sagot. Sa mga segundong lagi akong may pabaong katarayan, lagi kang tumatawa...kaya lalong kumukulo dugo ko sayo!!!! Sa mga panahong kalog ako, marunong kang sumabay. Sa mga araw na nagagandahan ako sa isang chicks, laging mas sexy ako para sayo...aaaay, sweet! Sa mga araw ng sweldo, lagi kang one day billionaire pero hindi ka nauubusan ng pera...kainis! Sa mga OTY moments ko noon, lagi mo akong sinusundo kahit walang dalang kotse. Sa mga inuman natin, lagi kang talo...o, blog ko 'to ha! Sa lahat-lahat, minahal kita (yun eh).
Balitaan mo ako paminsan-minsan. Kapag buo na ang isip mong umalis ng bansa, alam mo naman kung saan ka magpapadala. Higit sa lahat, kung sakaling mapadaan ang alaala mo sa akin, sana ngumiti ka at wag kang luluha.
-Melay-Balitaan mo ako paminsan-minsan. Kapag buo na ang isip mong umalis ng bansa, alam mo naman kung saan ka magpapadala. Higit sa lahat, kung sakaling mapadaan ang alaala mo sa akin, sana ngumiti ka at wag kang luluha.
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Wednesday, August 19, 2009
Con-plik! (snap) of Interest
Malalim ang gabi at tila di ko na yata pansin ang tumatakbong oras na sadyang nakapagtataka dahil hawak ko ang cellphone ko at maya't maya ay tinitignan ko ito. Naalala kong utang ko sa isang tao ang artikulo ko ngayon. Ayoko siyang itago sa isang pangalan ngunit ayoko rin naman sabihin kung sino talaga siya sa dahilang mas nakakaaliw kung babasahin o maririnig mo ang pag-agos ng interpretasyon. Sa madaling sabi, tinutupad ko lamang ang layunin ng blog na ito: Humakot ng maraming kuwento at tsismis!
Nakilala ko siya sa isang pulong (ingles: meeting) na noong una ay itinuring kong mababaw ang pagkakaplano. Sinubok na naman ako ng pagiging metikulosa ko pero dahil ayokong gumawa ng eksena, ay isinantabi ko na lang ang aking saloobin. Mahusay naman ang paraan ng pagpapakilala bagama't hindi naman nasagi sa isip ko ang ideya ng pagka-ulayaw. In short, walang kilig!
May kung ilang sulyap ang nakuha ko sa kanya at siyempre, naibigay ko rin naman dahil kapansin-pansin ito sa tuwing magsasalubong ang aming landas; bagay na normal at hindi dapat pinalalaki...hmmm, kaya? Ngunit sa isang pagkakataon, habang wala akong kausap ay lumapit siya at nakipag-kuwentuhan.
Sa tagal at dami ng pagkakataong nagkuwentuhan kami, sa huli ay isang bagay lang ang malinaw para sa akin: Patay-mali-sya! (snap). Bakit? Kasi:
1. Kamusta naman ang unang tanong (ayon sa pagkakaintindi ko)
So alin ka sa 2: May bf pero sa huli nawawalan, o single pero sa huli nagkakaroon?
2. Ngingiti siya na para bang may gustong sabihin pero dadaan lang kasi hindi maumpisahan
3. Nahuli kong tumitingin pero ayun nga, hindi ko alam kung bakit at kung para sa katabi ko yung lalaki.
4. Kaibigan ko siya sa Facebook, pero kung lalim ng koneksyon ang tatanungin, parang sinulid lang na madaling mapigtas. Siguro, sa susunod na mga araw, maaring lubid na rin.
5. Mahilig magkuwento pero malabong kausap. Minsan iisipin mo na lang na pag tumawa siya, ayun masaya pala ang pinag-uusapan ninyo.
6. Kulang ang isang oras para matawag niya ako sa iba't ibang pangalan.
7. Malambing pero natitiyak kong ganun siya sa lahat...tsk tsk tsk Kamote!
8. Marunong humingi ng patawad...over the phone?!?!
9. Pang-ilang beses niyang uulitin sayo na maligo ka.
10. Dalawang beses ko na rin siyang binabaan sa telepono.
Hindi ko maunawaan ang taong ito. Siguro dahil na rin sa hindi niya ako kayang unawain. Kung minsan, may mga bagay na nais mong mangyari pero hindi mo kontrolado. May mga bagay na habang inaayos mo ay mas nagiging kumplikado. May mga akala na katotohanan pero hindi mo pwedeng subukan. May mga pahapyaw na mensahe pero takot kang masaktan o maisahan. May mga oportunidad nang nakalaan pero hindi akma sa sitwasyon. May bukas pa pero nakapanghihinayang ang kahapon. May CHANCE pero walang CHOICE. At may oras pa ako para matulog pero mas pinili kong mag-blog.
Sa ngayon ay nabawasan ang inspirasyon kong sumulat. Ilang oras na lang at papaalis na ako ng bahay, umaasang ang babagtasin kong landas ngayong gabi ay makabuluhan. Sa dami-dami ng pwede kong isipin, ang sumagi na tanong sa akin ay ito: Magpapalda ba ako?
Kikay...go!
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang pera!
Nakilala ko siya sa isang pulong (ingles: meeting) na noong una ay itinuring kong mababaw ang pagkakaplano. Sinubok na naman ako ng pagiging metikulosa ko pero dahil ayokong gumawa ng eksena, ay isinantabi ko na lang ang aking saloobin. Mahusay naman ang paraan ng pagpapakilala bagama't hindi naman nasagi sa isip ko ang ideya ng pagka-ulayaw. In short, walang kilig!
May kung ilang sulyap ang nakuha ko sa kanya at siyempre, naibigay ko rin naman dahil kapansin-pansin ito sa tuwing magsasalubong ang aming landas; bagay na normal at hindi dapat pinalalaki...hmmm, kaya? Ngunit sa isang pagkakataon, habang wala akong kausap ay lumapit siya at nakipag-kuwentuhan.
Sa tagal at dami ng pagkakataong nagkuwentuhan kami, sa huli ay isang bagay lang ang malinaw para sa akin: Patay-mali-sya! (snap). Bakit? Kasi:
1. Kamusta naman ang unang tanong (ayon sa pagkakaintindi ko)
So alin ka sa 2: May bf pero sa huli nawawalan, o single pero sa huli nagkakaroon?
2. Ngingiti siya na para bang may gustong sabihin pero dadaan lang kasi hindi maumpisahan
3. Nahuli kong tumitingin pero ayun nga, hindi ko alam kung bakit at kung para sa katabi ko yung lalaki.
4. Kaibigan ko siya sa Facebook, pero kung lalim ng koneksyon ang tatanungin, parang sinulid lang na madaling mapigtas. Siguro, sa susunod na mga araw, maaring lubid na rin.
5. Mahilig magkuwento pero malabong kausap. Minsan iisipin mo na lang na pag tumawa siya, ayun masaya pala ang pinag-uusapan ninyo.
6. Kulang ang isang oras para matawag niya ako sa iba't ibang pangalan.
7. Malambing pero natitiyak kong ganun siya sa lahat...tsk tsk tsk Kamote!
8. Marunong humingi ng patawad...over the phone?!?!
9. Pang-ilang beses niyang uulitin sayo na maligo ka.
10. Dalawang beses ko na rin siyang binabaan sa telepono.
Hindi ko maunawaan ang taong ito. Siguro dahil na rin sa hindi niya ako kayang unawain. Kung minsan, may mga bagay na nais mong mangyari pero hindi mo kontrolado. May mga bagay na habang inaayos mo ay mas nagiging kumplikado. May mga akala na katotohanan pero hindi mo pwedeng subukan. May mga pahapyaw na mensahe pero takot kang masaktan o maisahan. May mga oportunidad nang nakalaan pero hindi akma sa sitwasyon. May bukas pa pero nakapanghihinayang ang kahapon. May CHANCE pero walang CHOICE. At may oras pa ako para matulog pero mas pinili kong mag-blog.
Sa ngayon ay nabawasan ang inspirasyon kong sumulat. Ilang oras na lang at papaalis na ako ng bahay, umaasang ang babagtasin kong landas ngayong gabi ay makabuluhan. Sa dami-dami ng pwede kong isipin, ang sumagi na tanong sa akin ay ito: Magpapalda ba ako?
Kikay...go!
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang pera!
Tuesday, August 18, 2009
Facade
"Masaya ako." Ilang beses ko na yatang sinabi to at maka-ilang ulit ko na ring ipinilit isaksak sa kukote ko na hindi ako malungkot. At tama naman, dahil may ilang bagay na nagpapasaya sa akin.
Naalala ko tuloy nang lumabas kami ng kaibigan ko. Isang litanya na naman ang iniwan niya sa akin. Ayun sa kanya, ako daw iyong tipo ng tao na ubod nang LABO. Kung ang ibang tao ay pinipilit ayusin ang gulo, ako daw, gumagawa naman nito. Napangiti na lang ako habang tuloy-tuloy na sinisipsip ko ang bottomless iced tea na para bang kasabay non ang paglunok ko sa natitirang pride na nakabara sa lalamunan ko. Mahirap gawin iyon pero himalang kalahati ng baso ang naubos ko kung kaya't nilapitan na naman ako ng waiter para i-refill ito. Kamusta naman, di ba?
Sa hinaba-haba ng usapan, nagawa ko pa rin isingit ang Facebook. At bakit naman hindi. Para sakin, katulad siya ng isang bahay aliwan: Ang antas ng kaligayahan ay depende sa kung ano ang gagawin mo. Animo'y isang hula sa tarot card ang lumabas na inuudyukan akong bumalik sa nakaraan.
Ang Facebook ay hango sa pangalan ng class book ng isang school sa America. Hindi nakapagtatakang ang social networking website na ito ay binuo ng mga burgis na geeks ng Harvard University. Ibang klase talaga ang utak nila! Samakatuwid, mula sa pagiging memorabilia, ay naging daan ito para ma-adik ako sa Farm Town, Mafia Wars, at sa sandamakmak na pagsusulit (ingles: quizzes).
Pero ang personalidad ko ay tungo sa pagiging metikulosa, o marahil sa pagiging nega. Alin man sa dalawa, natatandaan kong hindi ako sang-ayon sa social networking dahil bumubuo lamang ito ng daan para sa isang bahag-hari: makulay, mataas at mahaba pero isang ilusyon. Maari mong sabihin na ikaw ay konektado sa isang tao at magkaibigan kayo pero subukan mong kilatisin at malalaman mong hindi sapat ang dami ng pangalan para masabi mong konektado ka dahil ang koneksyon ay hindi sa dami kundi sa lalim. Wow! wala akong masabi. Hindi ko rin kayang ipaliwanag kung bakit kasama na ako sa Facebook. Basta, sa dahilang nais kong magparamdam, ay pinili kong isantabi ang aking opinyon.
Sa ngayon, nasa Level 23 na ako ng Farm Town at kunwari'y haciendera lang. Naisip ko tuloy na ang salitang burgis (french: bourgeoisie) ay angkop na sakin. Hindi bale, ilusyon lang naman. Isa pa rin akong proletarian (manggagawa). Isang palipad hangin ito para sakin. Marahil, alam ko kasi ang katotohanan pero mas gusto kong umiwas sa spekulasyon kung kaya't ang pinaka prominenteng anggulo ng emosyon ko ang pinili kong ipakita.
Kaya masaya ako.
Mag-aalas onse na at hindi pa rin ako natutulog. Hinihintay ko pa rin na ang wall post ko ay matupad. O marahil, umaasa na ang comment ng ilan ay makapagpapabago ng nararamdaman ko.
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Naalala ko tuloy nang lumabas kami ng kaibigan ko. Isang litanya na naman ang iniwan niya sa akin. Ayun sa kanya, ako daw iyong tipo ng tao na ubod nang LABO. Kung ang ibang tao ay pinipilit ayusin ang gulo, ako daw, gumagawa naman nito. Napangiti na lang ako habang tuloy-tuloy na sinisipsip ko ang bottomless iced tea na para bang kasabay non ang paglunok ko sa natitirang pride na nakabara sa lalamunan ko. Mahirap gawin iyon pero himalang kalahati ng baso ang naubos ko kung kaya't nilapitan na naman ako ng waiter para i-refill ito. Kamusta naman, di ba?
Sa hinaba-haba ng usapan, nagawa ko pa rin isingit ang Facebook. At bakit naman hindi. Para sakin, katulad siya ng isang bahay aliwan: Ang antas ng kaligayahan ay depende sa kung ano ang gagawin mo. Animo'y isang hula sa tarot card ang lumabas na inuudyukan akong bumalik sa nakaraan.
Ang Facebook ay hango sa pangalan ng class book ng isang school sa America. Hindi nakapagtatakang ang social networking website na ito ay binuo ng mga burgis na geeks ng Harvard University. Ibang klase talaga ang utak nila! Samakatuwid, mula sa pagiging memorabilia, ay naging daan ito para ma-adik ako sa Farm Town, Mafia Wars, at sa sandamakmak na pagsusulit (ingles: quizzes).
Pero ang personalidad ko ay tungo sa pagiging metikulosa, o marahil sa pagiging nega. Alin man sa dalawa, natatandaan kong hindi ako sang-ayon sa social networking dahil bumubuo lamang ito ng daan para sa isang bahag-hari: makulay, mataas at mahaba pero isang ilusyon. Maari mong sabihin na ikaw ay konektado sa isang tao at magkaibigan kayo pero subukan mong kilatisin at malalaman mong hindi sapat ang dami ng pangalan para masabi mong konektado ka dahil ang koneksyon ay hindi sa dami kundi sa lalim. Wow! wala akong masabi. Hindi ko rin kayang ipaliwanag kung bakit kasama na ako sa Facebook. Basta, sa dahilang nais kong magparamdam, ay pinili kong isantabi ang aking opinyon.
Sa ngayon, nasa Level 23 na ako ng Farm Town at kunwari'y haciendera lang. Naisip ko tuloy na ang salitang burgis (french: bourgeoisie) ay angkop na sakin. Hindi bale, ilusyon lang naman. Isa pa rin akong proletarian (manggagawa). Isang palipad hangin ito para sakin. Marahil, alam ko kasi ang katotohanan pero mas gusto kong umiwas sa spekulasyon kung kaya't ang pinaka prominenteng anggulo ng emosyon ko ang pinili kong ipakita.
Kaya masaya ako.
Mag-aalas onse na at hindi pa rin ako natutulog. Hinihintay ko pa rin na ang wall post ko ay matupad. O marahil, umaasa na ang comment ng ilan ay makapagpapabago ng nararamdaman ko.
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
Monday, August 17, 2009
Tamang Ulirat
Isa lang naman ang dahilan kung bakit nabuo ko ang blog na ito: Humakot ng maraming kuwento at tsismis! Hindi rin naman kaila na ang pagbuo ng istorya ay mahirap ngunit susubukan kong gawin ito.
Nung una ay nais kong palawakin ang kamalayan ng mga babasa dito. Nag-iisip na nga ako kung ano ang una kong ilalathala sa web. Marahil, ito'y tungkol sa pulitika, ekonomiya, sikolohiya, teknolohiya, ideyolohiya at kung ano-ano pang pampa-angas na usapin na sa una'y magbibigay yabang sa kung anong klaseng kamalayan ang meron ako. Ngunit napansin kong nabobobo na ako at wala akong ibang masabi sa buhay. Isa na lamang akong palaisdaan...artipisyal at nababalot ng lumot. Kaya pala hindi ko maumpisahan. Naalala ko tuloy ang isang kataga sa Latin na madalas sinasabi sa amin ng guro ko nung high school sa parehong subject:
"Nemo dat quod non habet."--No one can give what he does not have.
Isang malaking patama lang naman ito. O marahil isang "wake-up call" na ang buhay ay hindi parte ng ngunit ito mismo ay pagbabago. Ang alam mo noon, maaring humantong sa isa sa 3 bagay:
1. Ang alam mo noon, hindi mo na alam ngayon
2. Ang alam mo noon, hindi na kaalaman ngayon
3. Wala ka nang alam
Hindi ko na sasabihin pa kung alin sa tatlo ako bumagsak. Kasabay ng pagpasok sa mundo ng mga manggagawa, naramdaman ko ang "rite de passage" ay paurong para sakin. Kung sabagay, ilan nga lang bang magkaka-interes kausapin ka pag dating sa edukasyon. Mangilan-ngilan lang ang tatagal sa usapin dahil mas interesado silang malaman kung virgin ka pa o hindi.
Kakatuwang isipin na nahanap ko ang dahilan para sumulat ulit sa panahong nagugulumihanan ako sa isang relasyon at ang kapeng iniinom ko ay sobrang mahal, daan para sulitin ko ang epekto nito: Pagkagising!
...sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang Facebook.
Nung una ay nais kong palawakin ang kamalayan ng mga babasa dito. Nag-iisip na nga ako kung ano ang una kong ilalathala sa web. Marahil, ito'y tungkol sa pulitika, ekonomiya, sikolohiya, teknolohiya, ideyolohiya at kung ano-ano pang pampa-angas na usapin na sa una'y magbibigay yabang sa kung anong klaseng kamalayan ang meron ako. Ngunit napansin kong nabobobo na ako at wala akong ibang masabi sa buhay. Isa na lamang akong palaisdaan...artipisyal at nababalot ng lumot. Kaya pala hindi ko maumpisahan. Naalala ko tuloy ang isang kataga sa Latin na madalas sinasabi sa amin ng guro ko nung high school sa parehong subject:
"Nemo dat quod non habet."--No one can give what he does not have.
Isang malaking patama lang naman ito. O marahil isang "wake-up call" na ang buhay ay hindi parte ng ngunit ito mismo ay pagbabago. Ang alam mo noon, maaring humantong sa isa sa 3 bagay:
1. Ang alam mo noon, hindi mo na alam ngayon
2. Ang alam mo noon, hindi na kaalaman ngayon
3. Wala ka nang alam
Hindi ko na sasabihin pa kung alin sa tatlo ako bumagsak. Kasabay ng pagpasok sa mundo ng mga manggagawa, naramdaman ko ang "rite de passage" ay paurong para sakin. Kung sabagay, ilan nga lang bang magkaka-interes kausapin ka pag dating sa edukasyon. Mangilan-ngilan lang ang tatagal sa usapin dahil mas interesado silang malaman kung virgin ka pa o hindi.
Kakatuwang isipin na nahanap ko ang dahilan para sumulat ulit sa panahong nagugulumihanan ako sa isang relasyon at ang kapeng iniinom ko ay sobrang mahal, daan para sulitin ko ang epekto nito: Pagkagising!
...sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang Facebook.
Subscribe to:
Posts (Atom)