Wala ako sa tamang ulirat. Malabo na yata ang pag-iisip ko dahil hindi ko alam kung ano ang gusto kong gawin. Ganun pa man, heto at sinusubukan kong sumulat.
Ang una kong problema ay bahay. Maka-ilang libong ads na yata sa internet at dyaryo ang siniyasat ko para makahanap ng malilipatan bago matapos ang susunod na buwan. Buhat nang magsarili ako, ito ang isa sa pinaka-ayaw kong gawin bukod sa kausapin at makipagtalastasan sa landlady ko tungkol sa kapit-bahay kong hindi pa nagbabayad ng renta. Nakakainis! Balak ko pa namang gayahin sila sa buwan na ito. Hindi bale na nga! Mahirap maghanap ng bahay na maayos, malinis, ubod nang mura at walang mga pakialamerang tsismosa...palagay ko wala talaga akong mahahanap, di ba?
Ang susunod kong problema ay pangarap. Pala-isip kasi ako. At dahil dyan ang salitang "daydream" ay pang night-shift din para sa akin. Marami akong gustong gawin sa buhay at lahat iyon, nais kong mangyari ngayon na. Kung hindi ba naman ako sobrang nagmamadali sa buhay! Madalas tuloy sabihin sa akin "Patience is a virtue, Melay" at syempre tatawa lang naman ako. Hindi ko kasi maintindihan kung ano ang virtue...pero kung itatanong mo sa akin ang pangarap, naku baka humaba nang husto ang blog ko, wala nang magbasa.
Pag-ibig o ang mas maigi sigurong salita ay relasyon, ay isa rin sa aking problema. Ngunit wala nga ako sa tamang ulirat kung kaya't humakbang tayo sa susunod.
PERA..oo pera ang pag-usapan natin. Para bang delubyo lang kung dumaan ito sa palad ko. Hanep sa bilis, pero nakakawasak talaga ng damdamin lalo na pag alam mong paubos na ito at hindi kaya ng pride mong humiram ng pera sa iba.
Tiyak kong napakaraming tao ang may problema sa pera. Kahit nga ang presidente ng bansa na gumastos ng milyun-milyon para sa isang salu-salo ay may malaking problema sa pera...sobrang galit eh! Tanong nga ng iba, bakit kaya hindi na lang gumawa ng sangkatutak na pera ang Bangko Sentral at ipamahagi ito sa mga mahihirap na tulad ko? Para lahat tayo kumain sa New York!
Dalawang ideya ang ibabahagi ko sainyo: Supply and Demand at layunin ko na maunawaan natin kahit konti ito. Heto na:
Madalas kong maamoy noon ang di pamilyar na uri ng halaman na animo'y barbeque lang kung makatawag-pansin. Ganito ang pakiramdam: Masarap pero bawal. Isipin niyo na lang na nasa magandang bahay aliwan kayo: May 2 Supply ng sosyalerang chicks na ubod ng kinis at ganda. In short, class A. May 1 lalaki na may sampung libo ang magde-Demand ng isang babae. Ang tawag dito sa ekonomiya ay deflationary gap. Bakit? kasi mas mataas ang Supply kaysa sa Demand. Ang epekto: Maaaring bumaba ang presyo ng isang babae at maaring lugi pa siya sa inabot niyang gastos sa pagpaparetoke..hehe. Kaya iyong sampung libo ng lalaki ay tumataas ang value. Hanggang sa maaring buy 1 take 1 na lang (ice cream?!) Ngayon, kung ang Demand naman ay mas mataas sa Supply, halimbawa, 5 lalaki ang may tag-sampung libo, ang tawag dito ay inflationary gap. Kung ganon, mas bumababa ang value ng sampung libo, dahilan upang magtaas ng presyo ang 2 chicks (nice!). Maaaring kiss na lang sa sakong ang pwede mong makuha kapalit ng pera mo. Bitin di ba?!---Samakatuwid, kung lahat ng tao ay bibigyan mo ng pera, kikita ang mga puta (paumanhin po). At pag kumita ang mga puta (paumanhin ulit), wala ka nang pera. Hay delubyo!
Biglang tumunog ang cellphone ko. Sumagi na tuloy sa isip ko na kailangan ko palang pumasok. EXCITED si Melay! Ayun at naglalakbay na naman ang diwa ko. Habang gumagayak ako ay nakatanggap ako ng mensahe sa cellphone. Sa tuwa ko ay dali-dali ko itong dinampot. Tadhana nga naman o, panalo:
"This is a reminder. Please pay your bills on or before August 31, 2009 to prevent incurring late fines. Thank you"
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang....?
No comments:
Post a Comment