Malalim ang gabi at tila di ko na yata pansin ang tumatakbong oras na sadyang nakapagtataka dahil hawak ko ang cellphone ko at maya't maya ay tinitignan ko ito. Naalala kong utang ko sa isang tao ang artikulo ko ngayon. Ayoko siyang itago sa isang pangalan ngunit ayoko rin naman sabihin kung sino talaga siya sa dahilang mas nakakaaliw kung babasahin o maririnig mo ang pag-agos ng interpretasyon. Sa madaling sabi, tinutupad ko lamang ang layunin ng blog na ito: Humakot ng maraming kuwento at tsismis!
Nakilala ko siya sa isang pulong (ingles: meeting) na noong una ay itinuring kong mababaw ang pagkakaplano. Sinubok na naman ako ng pagiging metikulosa ko pero dahil ayokong gumawa ng eksena, ay isinantabi ko na lang ang aking saloobin. Mahusay naman ang paraan ng pagpapakilala bagama't hindi naman nasagi sa isip ko ang ideya ng pagka-ulayaw. In short, walang kilig!
May kung ilang sulyap ang nakuha ko sa kanya at siyempre, naibigay ko rin naman dahil kapansin-pansin ito sa tuwing magsasalubong ang aming landas; bagay na normal at hindi dapat pinalalaki...hmmm, kaya? Ngunit sa isang pagkakataon, habang wala akong kausap ay lumapit siya at nakipag-kuwentuhan.
Sa tagal at dami ng pagkakataong nagkuwentuhan kami, sa huli ay isang bagay lang ang malinaw para sa akin: Patay-mali-sya! (snap). Bakit? Kasi:
1. Kamusta naman ang unang tanong (ayon sa pagkakaintindi ko)
So alin ka sa 2: May bf pero sa huli nawawalan, o single pero sa huli nagkakaroon?
2. Ngingiti siya na para bang may gustong sabihin pero dadaan lang kasi hindi maumpisahan
3. Nahuli kong tumitingin pero ayun nga, hindi ko alam kung bakit at kung para sa katabi ko yung lalaki.
4. Kaibigan ko siya sa Facebook, pero kung lalim ng koneksyon ang tatanungin, parang sinulid lang na madaling mapigtas. Siguro, sa susunod na mga araw, maaring lubid na rin.
5. Mahilig magkuwento pero malabong kausap. Minsan iisipin mo na lang na pag tumawa siya, ayun masaya pala ang pinag-uusapan ninyo.
6. Kulang ang isang oras para matawag niya ako sa iba't ibang pangalan.
7. Malambing pero natitiyak kong ganun siya sa lahat...tsk tsk tsk Kamote!
8. Marunong humingi ng patawad...over the phone?!?!
9. Pang-ilang beses niyang uulitin sayo na maligo ka.
10. Dalawang beses ko na rin siyang binabaan sa telepono.
Hindi ko maunawaan ang taong ito. Siguro dahil na rin sa hindi niya ako kayang unawain. Kung minsan, may mga bagay na nais mong mangyari pero hindi mo kontrolado. May mga bagay na habang inaayos mo ay mas nagiging kumplikado. May mga akala na katotohanan pero hindi mo pwedeng subukan. May mga pahapyaw na mensahe pero takot kang masaktan o maisahan. May mga oportunidad nang nakalaan pero hindi akma sa sitwasyon. May bukas pa pero nakapanghihinayang ang kahapon. May CHANCE pero walang CHOICE. At may oras pa ako para matulog pero mas pinili kong mag-blog.
Sa ngayon ay nabawasan ang inspirasyon kong sumulat. Ilang oras na lang at papaalis na ako ng bahay, umaasang ang babagtasin kong landas ngayong gabi ay makabuluhan. Sa dami-dami ng pwede kong isipin, ang sumagi na tanong sa akin ay ito: Magpapalda ba ako?
Kikay...go!
..sa susunod na paglalathala: layunin kong humakot ng maraming kuwento at tsismis! Pag-usapan natin ang pera!
No comments:
Post a Comment